فصل اوّل : حدوث يكى از راههاى وصول به عالم الهى ، تفكّر در حدوث اشيا است . نهج البلاغه اين راه را ارائه نموده و فراوان بر آن انگشت اشارت مىنهد . خطبه‌هاى هدايتگر اين كتاب ، گاه به صراحت كلمه « حدوث خلق » را به كار ميبرد . و گاه نامى از آن به ميان نمىآورد ، ولى قراينى فراروى بيننده مىگذارد كه بر « حدوث جهان خلقت » راهنما است . از رهگذر سير خردمندانه در نهج البلاغه ، به خطبه‌هايى برمىخوريم كه آشكارا نظريهء « حدوث آفرينش » را تأييد مىكند : « مستشهد بحدوث الأشياء على أزليّته ؛ حادث بودن موجودات بر ازليّت او گواه است » « 1 » . « الدّالّ على قدمه بحدوث خلقه ، و بحدوث خلقه على وجوده ؛ خداوندى كه پديده بودن آفريدگانش بر قديم بودنش دلات كند ، و پديده بودن آفريدگانش بر اصل هستى او گواهى دهد » « 2 » . « الحمد للّه الدّالّ على وجوده بخلقه ، و بمحدث خلقه على أزليّته ؛

--> ( 1 ) . نهج البلاغه ، خطبه 227 . ( 2 ) . نهج البلاغه ، خطبه 227 .